Museumserver

Na al mijn grapgrollige tekst, wilde ik dan toch eens het hoofdgerecht aansnijden. De pluis, de artistiekeling, de eenling: in het bedrijfsleven hoort hij niet thuis. Maar: hoe dan wel.

Ik ben daar al een tijdje ingedoken, en hoop op reacties van deskundigen. Als een echte Hanneke Groenteman wilde ik eerst even de horloges gelijkzetten: wat ik weet, heb ontdekt, en als het niet zo is schiet daar eens op.

Focus
Een kunstenaar heeft een scorende actie nodig. Je kunt niet all things to all people zijn. Viva<>Denise Boomkens. Wim T Schippers<>VPRO. Bij elkaar passen dus; qua werk of qua relatie: dat kan beide.

Ondernemers
De huidige reclame-uitingen van modale bedrijven -zou je zeggen- bieden genoeg ruimte voor verbetering. Maar .. het lijkt erop dat zij ons niet kennen .. en kunstenaar hun niet snappen. Of denk *ik dat alleen maar. Marketing, reclame; voor veel bedrijven is het een luxeding.

Daar is nog ruimte voor verbetering.

Rolmodellen
Door de jaren heb ik wel wat kunstenaars gesproken. Van Klashorst via Brood naar galerie Snoei: we weten wel dat er succesnummers bestaan, maar van een rolmodel is geen sprake. Hoe ze dat doen? Wat ze precies doen, wie hun klanten zijn, hoe het zo gekomen is: mystiek.

Daar is nog ruimte voor verbetering.

Maatschappijbewust
Een aantal werken uit het surrealisme vindt ik heel mooi de pijn, wanhoop in die dagen uitstralen. Met Jeff Koons bijvoorbeeld heb ik niks. Ik neig er heel duidelijk naar, dat kunst maatschappijbewust moet zijn. Wat denkt u van de hypothese dat dat nu precies het onderwerp kan zijn, waar die MKB'er en de kunstenaar elkaar vinden? Werk Gevers zijn sociaal voelend genoeg om die automonteurs, kassieres of kapsters in dienst te willen nemen. En zijn om die reden vaak onderdeel van netwerken (volleybal met de jongens, lokale bloemschikvereniging).

Weinig kunstenaars, vermoed ik, hebben hun potentiele suikeroom in de smiezen, infiltreren in zijn netwerk (met hun hele hebben en houden) om vooral de aandacht te krijgen.

Tegelijk -da's in elk geval mijn ervaring- heeft menig kunstenaar alles mee om de aandacht te trekken. Vormgeving he. Duiken kustenaars in de psyche van de potentiele knuffelbeer?

Daar is nog ruimte voor verbetering.


Hoe kijkt u hier tegenaan? Snijdt dit hout? Of is dit gesneden koek. Omdat ik hier al zoveel reacties heb-met de titel museumserver neem ik dat niemand kwalijk overigens-liefst reacties van kunstenaars direct en niet van museum-medewerkers.

Arbeid en kapitaal zijn uitwisselbaar,


zo leert ons de lagere school. Wereldorientatie, zo'n soort vak. Bijvoorbeeld Indonesie heeft een periode gekend waarin de bevolkingsgroei zodanig was, dat wat betreft mechanisatie de klok achteruit werd gezet: meer handen, minder machines.

In het kleinbedrijf en dat is bijna per definitie een familiebedrijf, spelen vele spannende zaken (zo'n serie als Dallas verzinnen ze ook niet voor niets). Kenner Roberto Floren noemet een paar problemen bij bedrijfsopvolging: de angst voor de sterfelijkheid, risico een bepaald kind tot zonnekoing te maken en navenante mot in de familje. Het zwarte gat van de eigen pensionering aan de andere kant, zodat uitstel al snel favoriet is.

In de huidige crisismarkt/land/EU/kapitalistenbende (vul uw favoriete zondebok in) lijkt het erop dat Arbeid veel vatbaarder is voor prijsbederf. Menig HBO'er verdient het zout niet in de pap met zijn zzp, ontslag lijkt wel erg makkelijk en weer leuk aan het werk komen zeer moeilijk. Hoera voor kapitaal, weg met Arbeid.

Niet helemaal waar. Iets als een
belastingverhoging of een VVE laat de waarde van hardware ineens scherp dalen of stijgen. De (bodem)prijs van appartementen wordt uiteindelijk op veilingen bepaald en steeds vaker wordt het aanbod vergezeld van zo'n gezellige schadepost van 4000 euro, aan een VVE.
Wetje van de overheid, pennestreek of twee.

Belasting op Autobahngebruik (maut) of dieselprijs kan de courantheid van vrachtwagens vlot beinvloeden.

Zulke zaken zijn relatief en moeten tegenover elkaar worden afgewogen. Komt er een derde wereldoorlog, dan is er geen vraag meer naar kapitaal of arbeid, komt een economie volkomen tot stilstand. Alles kan kapot.

In het Rotterdamse deed ik een rondje hoe is het nu met. Ik ben er opgegroeid. Toko Liem, Tainic, Blok en Schreur, de cocker en de apotheek met het parmantige vuilnisbakje achter de balie bleken nog steeds sterk te gaan, zoals de Angelsaks dat uitdrukt. De Konmar had al drie naamwisselingen en zonder twijfel het dubbele aan doorstarten achter de rug en op het industrigebied naast dat Tainic is geen enkel bedrijf meer wat het was. En wat het bouwbedrijf voortkomend uit Stork (supermarkt voortkomend uit bibliotheek? juwelier uit stoomrederij?) precies doet, weet ik nog steeds niet en waarom dat dan daar moet. Wel dat je daar kennelijk snel & makkelijk marketingbaas wordt, best rot dat ik er wel verstand van heb maar dat zegt menig marketeer mij na - het vak dat het minst beoefend wordt door mensen die er verstand van hebben (hoewel .. directeur anyway).

In een familiebedrijf is arbeid laag op de balans gewaardeerd en kapitaal hoog. Veel dienstverbanden zijn er immers niet, terwijl de familie uren maakt. De BV'er zal dat juist optuigen (dan lijkt het meer). De typische BV failleert zo eens per 5 jaar, least in plaats van koopt en huurt, dus juist kapitaal is daar nogal fluide.

In tijden van crisis waardere men de lange termijnmensen (vind ik).


Ik vind dat daar weinig aandacht voor is. Juist de zo dringende commercie anno 2011 van ipad, facebook en leasekit horen bij de Stuyvezandwereld van BV plof. Moge het familiebedrijf steunen in ruggen krijgen.




En op villamedia/forum/blog/rhp heb ik een stukje over de Museumnacht te Rotterdam (want je moet niet steeds spreken voor eigen parochie)

Alsde catalogus de silent salesman is, is het pand de publicity blondd. U kent ze wel: functioneel naakt tussen schouders en buik, niet-voor-initmi smile (zie paai, elize, Frederic Tonnon en zijn marisha (ja dat zit zo, ik ben voor deze week door mijn agneta quotum heen. Vanwege de eindredactiedame van min assortiment mag ik het niet meer over d'r hebben. 1 Juni bent u de eerste)

je catalogus op de pr laten aansluiten anderszijds, is nauwelijks nieuws. Huisstijl heet dat. Maar, en, hoe moet dat nu met marketing in de cultuur.

**spannende fluistertoon: thans bevinden wij ons in de Rotterdamse Schouwburg en buigen wij ons over het vraagstuk waar gaat deze voorstelling over en hoe verhoudt zich dat tot genoemde steen- danwel papiergewordenen**

stampend feest van cynisme mondiale wanhoop kwijlende mongolenmedley (verzin daar es een pr bij, want dit is, uh, bedoeld om de bezoeker te lokken).

Bjorns Graindelavoix is alles vwant entendent niet is. 't Is als dag en nacht. Jaja, maak er maar chocola van.

Een katholiek meisjesinternaat is helemaal niet leuk. Frederique Spigt die counry doet is dat wél. Uh, of andersom, hoe was het ook weer?

Barbie in maatpak, dat zijn dan weer mannen. Moeilijk hoor, cultuur. De man heeft nog altijd geen eigenschappen, maar toch deel II (en alleen voor hoger opgeleiden!).

Kijken we om ons heen op deze seizoens-start-zaterdag, dan is het Birckenstock en Miss Etam. 15-11 zien we Oscar Wilde. Tjeetje, gompie.

Jip en Janneke, de musical. 4+ Okee, maar als het misbruik zo verantwoord gebeurt, kun je er bijna niet tegen zijn (namelijk door Fay Lovski).


Rosina wil Almavina. Berta wil Bartola.Bartola wil Rosina. En een Vento wil niemand (snik!).


Wij als kleine ondernemer in het marketingvak, leggen het moede hoofd in de schoot: ik weet het ook niet, theater het is me té bar.

Sales daarentegen is nu silent. FT gister gelezen: world news: republican campain focuses on economy (echt?). Graan, kopen in 2009, januari, mei 2011 70% winst. Hmm?


IMF verwacht een bumpy ride in Rusland, Juha Kankonen zegt het. Verder zijn ze erg afhankelijk van olie. Nee, zo word ik ook niet veel wijzer.

En de enige crisisauto met oude wijn nieuwe zakkenconcept in optima forma, 206+ hebben ze niet. Wel een Bentley en een tijgerprint wijzerplaat horloge.

HP deze week, haalt Bernard maar es uit de mottenballen.


Neemt u van mij aan dat het in het bedrijfsleven niet anders is: nood aan de man, verwacht geen info van de verkopers. Of oplossingen.